ب حال پر رمز و مبهمی داری اخم و لبخند درهمی داری پشت آرامشت غمی داری اینکه با شعر عالمی داری       آخرش کار میدهد دستم از ترجیعبندی (؟) از قاسم صرافان نوشته شده توسط من در یکشنبه ۱۳۹۹/۱۰/۰۷ | Adblock test (Why?)

ب با یکی از دوستان دربارهی اینکه حوصلهی هیچچیز را ندارم صحبت میکردم. در خلال بحث حرف جالبی زد. گفت "شاید خلوت واقعی پیدا نکردهای". بیدرنگ تایید کردم. حقا خلوت واقعی پیدا نکردهام. در خانهی ما با اینکه تعدادمان زیاد نیست، سخت است کتاب خواندن. شعر فهمیدن و گفتن. عمیق اندیشیدن. این امور خلوت میخواهد. بع...

ب "پس کی تمام میشود؟"این سوالیست که هنگام اکثر تجربههای زندگیام بهطور مداوم از خود پرسیدهام. از خواندن یک کتاب گرفته تا گرفتن گواهینامه و تمام مقاطع تحصیلی تا به امروز. تقریبا همهچیز. حالت دیگری که میتواند اتفاق بیُفتد اما زیاد نمیفتد این است که یکباره بگویم "عجب، تمام شد!" و معمولا طی رویدادهای لذت...

بدر این روزها که در خانه ماندن -لااقل از سوی بخشی از مردم- یک راه در امان ماندن از بیماری تلقی میشود، فقدان مهارت برقراری و حفظ ارتباط کلامی بین دوستان و آشنایان به وضوح به چشم میآید. البته طبق معمو

بجزای آن که نگفتیم شکر روز وصالشب فراق نخفتیم لاجرم ز خیالبدار یک نفس ای قاید این زمام جمالکه دیده سیر نمیگردد از نظر به جمالدگر به گوش فراموش عهد سنگین دلپیام ما که رساند مگر نسیم شمالبه تیغ هندی دش

ببخشهایی از دورهمی جدید را ساعاتی قبل دیدم. کلا مهران مدیری را تا یک سنی خیلی دوست داشتم. الان هم دوستش دارم، تا حدودی. و قطعا یکی از افراد تاثیرگذار روی من بوده از نظر شخصیتی. آخر برنامه یک نقلقولی

بچند روز پیش یکی از دوستان دانشگاه برایم فیلمی از دورهی دبستان خود فرستاد. در کلاس هنر، دوست خجالتی بنده رفته بود جلوی کلاس و چیزی شبیه به اپرا اجرا کرده بود و چقدر هم بامزه و شیرین بود کل ماجرا. بعد

بنمیدانم از کجا این صفت "نازکنارنجی" را برچسبی بر پیشانی خود یافتم. در ذهن خودم. شاید در کودکی از سمت خانواده در چند موقعیت ساده و حتما طبیعی به من اطلاق شده و دیگر در خاطرم مانده. اما هرچه که بودم،

بدیگر خیلی دارد سخت میشود، حرف زدن را میگویم. یک حرف سادهی معمولی با دیگران. هر کس. اخیرا زیاد پیش میآید که برای یک نفر یک پیام میفرستم و قبل از اینکه ببیند فکر میکنم بهتر است پاکش کنم و میکنم.

بدر آزمایشی ۳۲۰ از تستی سخن گفته بودم که شبیهترین شرور سبُع را به آزموندهنده مشخص میکرد و یک سری تحلیل روانشناختی هم ارائه میداد که واقعا مفید بودند. یکی از این گزارههای بسیار درست راجع به من معن

بسایت عصر ایران که کموبیش مطالب معقولی منتشر میکند یک مسابقهی استعدادیابی در زمینهی نوشتن برگزار کرده در سه زمینهی داستان کوتاه، داستان کوتاهتر (؟) و گزارشنویسی. من اصولا علاقهای به شرکت در ه

بلابد این بحث نسبتا قدیمی را شنیدهاید که سعی میکنند بین اقتصاد و فرهنگ یکی را روبنا و دیگری را زیربنا تشخیص دهند. اما از نظر من اصلا سوال غلط است. اینکه من چهمقدار و چگونه پول در میآورم و چطور آن

بترکیببند وحشی بافقی را که از نظر احساسی فوقالعاده است و من بسیار دوستش دارم به دلیل طولانی بودن و به هم خوردن ترکیب بصری وبلاگ، به ادامهی مطلب منتقل میکنم، هر چند از ادامهی مطلب گذاشتن چندان خوش

بامروز آمدم یک مطلب کوچکی بنویسم ولی دیدم شمارهی پست رند شده و شاید بهتر است یک نوشتهی مهمتر باشد. از اینهایی که در آن مرور میکنند گذشته را و میگویند از کجا شروع کردیم و چقدر تغییر کردیم. لکن بند

بحس میکنم جشنوارهی فجر دیگر برایم معنا و جذابیت خاصی ندارد. البته در جشنواره فیلم نمیدیدم ولی قرعهکشی ترتیب نمایش سینمای رسانه، فیلمها، نشستهای خبری، نقدها و خبرها را دنبال میکردم. الان برایم ع

بدر کاندیدهای اسکار امسال در بخش کارگردانی هیچ زنی کاندید نشده است. در جوایز بفتا نیز همین اتفاق رخ داده. در همین قضایا بحثهای نژادی و جنسیتی آنقدر بالا گرفت که استیون کینگ نویسندهی معروف آمریکایی و

بدر آزمایشی ۱۲۸ نوشته بودم که -شوربختانه- عدهای هستند که بودنشان سلبی است. هویت آنها در مخالفت با یک طیف دیگر شکل میگیرد. و هر چه میکنند "به کوری چشم" یکی دیگر است. از خود کنش مستقل ندارند. واکنشی

بنمیدانم از نظر اخلاقی یا اجتماعی چه نمودی پیدا میکند، اما به شخصه همواره این آمادگی را داشتهام که به کسی که برمیگردد میگوید: "اگر فلان کار را بکنی (یا نکنی) دیگر نه من نه تو!" برگردم و بگویم: "چرا وقتمان را تلف کنیم، اصلا از همین الان نه من نه تو!". والا. مضحکهی گروکشیهای منفعتطلبانهی دیگران که نیس...

باین اعداد لعنتی... الان ۶ سال از آخرین باری که او را دیدم میگذرد. و ۵ سال از آخرین باری که با او حرف زدم. و انگار قرار نیست با گذشتن سال و ماه و صبر کردن اتفاقی بیفتد. انگار این رویا که "روزی لیاقت

ببه یکی از دوستان (گویا کمکم باید این واژهی "دوست" را در double quotation بگذارم) گفتم از فلان رفتارت ناراحتم و حس خوبی ندارم. معتقد بود رفتارش شخصیست و کاملا به خودش مربوط است و اصولا بحث پیشپاا