ب- "تو چگونه بدون استفاده از الفاظ رکیک عمق مطلب را منتقل میکنی؟ به نظر من که نمیشود!".یکی از همکلاسیهای دانشگاه جملهای شبیه به جملهی بالا را چند ماه قبل در گفتگویی خطاب به من گفت. البته طبیعتا ا

بهمیشه آن کسی که منتظر است، منم. فرقی نمیکند که فضای مجازی باشد یا واقعی. آنی که زودتر رسیده، یا پیامی فرستاده و منتظر دیگری است تا برسد یا جواب دهد بنده هستم. خیلی با محبتم؟ خیر. خیلی مهربانم؟ خیر.

ب"زمان آدمها را دگرگون میکند اما تصویری را که از آنها داریم ثابت نگه میدارد. هیچ چیزی دردناکتر از این تضاد میان دگرگونی آدمها و ثبات خاطره نیست..."مارسل پروست بنده نیز یکی دو بار راجع به این مفهوم که تصور ما از آدمها با گذر زمان از خود واقعیشان فاصله میگیرد، نوشته بودم. لکن پروست مشخصا بهتر گفته، شی...

بچند ایده در سرم چرخ میزنند (البته بهتر است بگویم هرازچندگاهی سر میزنند) برای نوشتن. لکن نه خودم را و نه آنها را شایستهی تحریر مفصل نمییابم. گفتم شاید تیتروار گفتنشان هم مرا خلاص کند هم ایدهها

بخط ساقی گر از این گونه زند نقش بر آبای بسا رخ که به خونابه منقش باشد حافظ

بدکتر یونس شکرخواه (که علیرغم مخالفت خودش، پدر روزنامهنگاری آنلاین ایران میخوانندش و با اینکه فقط چند گفتگو از او دیدهام شیفتهاش هستم) میگفت: " ما آخرش شبیه پدر مادرهامون میشیم". ترسناک است نه؟

ب"دوست داشت گمنام، در شهری کوچک، زندگی کند و از آنجا پیامهای هراسناک و برآشوبندهاش را برای جهان بفرستد، بیهیچ پیآمدی. از قدرت خوشش میآمد و از شهرت واهمه داشت."شرلی جکسن و «لاتاری» | جودی اوپنهایمراز کتاب لاتاری، چخوف و داستانهای دیگر، ترجمهی جعفر مدرس صادقی

بدقیقا نمیدانم چرا اینگونه هستم و دربارهی درست یا غلط بودنش نیز ایدهای ندارم اما زندگی برای من به دو بخش عزلت و نمایش (Show) تقسیم میشود. یا تنهایم و یک سبک زندگی مشخص دارم، یا میان دیگرانم (چه از

بدر پست ۲۵۶ از "توییتری" شدن پستهایم ابراز تأسف کرده بودم و امیدواری برای اینکه دوباره به روال عادی برگردد که شکر خدا برگشت. امروز با یکی از دوستان بحثی میکردم که چرا وبلاگ برایم نسبت به توییتر ارجح

بتا کنون در این وبلاگ دربارهی تعدادی از فیلمهای سینمای ایران نوشتهام. خانهی پدری که در کمال تعجب باز-توقیف شد، آخرین مورد بود که دوستش هم نداشتم. یادم است از فیلم اپیزودیک گلدن تایم که در سینمای ه

بیکی از خوانندگان دوستداشتنی این وبلاگ با یک کامنت خصوصی و تبریک روز جهانی نویسنده (یکم نوامبر) بار دیگر بیاطلاعیام را از مناسبهای جهانی و تقویم به رخم کشید (دفعهی پیش روز جهانی قلم -نمیدانم چند

ب«و گفت: مرا سه مصیبت افتاده است هر یک از دیگر صعبتر. گفتند کدامست؟ گفت: آنکه حق از دلم برفت. گفتند ازین سختتر چه بود؟ گفت: آنکه باطل بجای حق بنشست. گفتند سیّم چه بود؟ گفت: آنکه مرا درد این نگرفته است که علاج و درمان آن کنم و چنین فارغ نباشم.» تذکرةالاولیای عطار نیشابوری - بخشی از ذکر شیخ ابوبکر شبل...

بآدم باید خیلی ذلیل باشد که حسرت سالهای به خصوصی از عمرش را بخورد. ماها میتوانیم با رضایت خاطر پیر شویم. مگر دیروز آش دهنسوزی بود؟ یا مثلا پارسال؟ عقیدهات غیر از این است؟ افسوس چه را بخوریم؟ ها؟ ج

بآنکس که خود جنایتکار است و جنایتکاران را فحش میدهد آدم بهتریست یا آنکه جنایتکار نیست و از آنان دفاع میکند؟

برفیعفر در سایتی که بلیت تئاتر میفروخت، کامنتی اعتراضی گذاشته بود.پاسخ مدیر سایت اینگونه آغاز میشد: "جناب رفیع فر، ..."پاسخ رفیعفر اینگونه آغاز میشد: " اولا رفیعفر، نه رفیع فر. ثانیا..." پ.ن: سبکیست متاثر از روی کیزی (Roy Kesey) و از روی داستان کوتاهش، انتظار (Wait) که در مجموعهی "بهترین داستان کوتا...

باین دو سه روز اتفاق زیاد افتاده اما من میخواهم راجع به چیزی بنویسم که خود بارها تجربهاش کردهام. اعلام دیرهنگام تعطیلی مدارس. هرچند چند سالی هست که الحمدلله مدرسه نمیروم اما هنوز از یادم نرفته آن

بجوکر ۲۰۱۹بار اول که فیلم را در یک کافه و در شرایطی نسبتا سخت دیدم، با خود گفتم: "چه فیلم تمیزی! اما حیف که صرفا مصائب جوکر بودن را نشان داد، مواهبش را چندان در فیلم ندیدیم." مواهب هم یعنی لذتی که یک

برخداد یکم: صبح در قطار مترو جایی نزدیک محل اتصال دو واگن (که اخیرا آنجا ایستادن ممنوع شده ولی کسی توجه نمیکند) ایستاده بودم و بسیار هم شلوغ بود. موقع پیاده شدن، یکی دید کسانی که میخواهند پیاده شوند

باز دور دیدمش، خِرَدم گفت: "دور از او!"دیوانه میکند خرد دوربین مرا...عبید زاکانی

بسالها میگذرد حادثهها میآیدانتظار فرج از نیمهی خرداد کشم